ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺍﻡ
ﺑﻐﺾ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻡ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺁﻓﺘﺎﺑﺖ ﺧﻮﺭﺩ
ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﭼﮑﯿﺪﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ

ﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﺮﻡ ﺭﺍ
ﻣﺜﻞ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﺨﺘﻢ
ﻭﺳﻂ ﻋﺸﻖ ﺁﺗﺸﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ

ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﺩﯾﺪﯼ
ﺑﺎ ﺗﺒﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺑﺸﮑﺴﺘﻢ
ﭼﻮﺏ ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﻣﯿﺸﺪﯾﻢ ﺁﺧﺮ
ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﻫﺴﺘﯽ ﻭ ﻫﺴﺘﻢ

ﺷﺐ ﺩﺭﻭﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﮐﺮﺩ
ﺟﺮﻡ ﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻫﺎ ﺗﭙﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻢ
ﺗﺎ ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ...ﺩﯾﺪﻡ
ﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ! ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﺍﻧﮕﺎﺭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ،ﻣﻦ،ﺩﭼﺎﺭ ﺗﺮﺩﯾﺪﻡ

ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮔﻤﺖ ﮐﺮﺩﻡ
ﻣﺜﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩﯼ
ﺗﻮﯼ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ
...