.

شاید اوّلین چیزی که مخاطب این آلبوم را جذب می کند؛ آهنگ هایی باشد که شعر آن متعلّق به مولوی است. ریتم این آهنگ ها به شدّت تند می باشد. در حالی که ریتم آهنگ های دیگر، کند است. با شنیدن این آهنگ ها فرد به وجد می آید، به گونه ای که ناخودآگاه، ذهن انسان به سمت رقص و سماع می رود. احتمالاً تصویر آلبوم نیز حکایت از این ماجرا می کند. شعر هایی که از مولوی انتخاب شده؛ بسیار زیرکانه است و خود مفهوم آنها که درباره ی عشق به خداوند است؛ حالت عارفانه ی سماع را به یاد می آورد. در کل، فکر میکنم چاوشی تازه خودِ واقعیِ خود را پیدا کرده است.


پ.ن: نکته ی جالب دیگر این آلبوم در آهنگ "امیرِ بی گزند" است. ابتدای آن با اذانی شروع می شود که شاهین هم پیشتر آن اذان را در ابتدای آهنگ سلام خود استفاده کرده بود.