هوشمند کسی است که تا حد امکان از مراوده با اشخاص خودداری کند. چرا که ارتباط با هر شخصی به معنای وابستگی به آن شخص می باشد. و چون هر فردی نمودی از اراده می باشد و اراده منتج به درد و رنج و ملال می شود؛ این ارتباط و وابستگی سبب شریک شدن ما با آن شخص در اراده و درنتیجه در رنج و ملالش می شود و رنج و ملالی دوچندان عاید ما می گردد.

تنها در صورتی که شخصی واقعا اهل تفکر باشد گفت و گو با وی سبب لذت می شود زیرا طرفین میزان اراده را تا حد زیادی در خود فرو کاسته اند.